Hoe is het nu…
… op het werk?
Want inmiddels hebben we dat afdelingsoverleg gehad!!
Ik moet zeggen: ik ben trots op mezelf dat ik standvastig ben en mn poot stijf blijf houden. Dat overleg is voor mij aan de ene kant goed verlopen, maar aan de andere kant heeft het ook wel weer wat nadelen…
De ene kant:
het is goed verlopen, want ik heb voor elkaar gekregen dat ik ipv 8.30-17.00 uur, nu 7.30-16.00 uur werk. Voor velen misschien een hel om vroeg te beginnen, maar ik vind het heerlijk. Want vroeg beginnen is idd niet leuk als de wekker gaat. Maar het is des te leuker om NIET ’s ochtends en ’s middags in de file te staan en dus op tijd aan te komen. Waardoor er thuis ook weer de fijne situatie is ontstaan dat we om 17.00 uur kunnen eten zodat we daarna nog een lange avond voor de boeg hebben. Lange avonden waarin je veel meer doet dan de lange ochtenden die je hebt als je later begint.
Dat dus. En wat ik ook maar gelijk kenbaar heb gemaakt: ik ben niet van plan om vast elke week over te werken. Ik heb gezegd dat ik best wil overwerken (en dat heb ik vorige week bijvoorbeeld ook al een keertje gedaan: twee dagen tot 17.00 uur gebleven ipv tot 16.00 uur.) maar dat dat geen vaste dagen of weken worden. En dat ALS ik al overwerk, dat ik dat in de ochtenduren doe, zodat ik altijd op zn laatst 17.00 uur naar huis kan.
Hier bewijs ik mijn werkgever overigens ook nog een dienst mee, want als je ’s avonds overwerkt, betaald mn werkgever een maaltijd. ’s Ochtends niet. Tja, je bent een boekhouder, of je bent het niet he! ;-)
Dus tot zover de ene kant. Best goed toch? Heb niet helemaal mn zin gekregen, maar ik heb er zoveel mogelijk uit weten te slepen en daar ben ik best blij mee voor op dit moment.
Dan de andere kant:
die is wat minder leuk. In dat afdelingsoverleg werd gevraagd of er iemand op tegen was, dat ik zou gaan afwijken met de werktijden en overwerkprincipes. Niemand had er moeite mee of bezwaar op tegen, hoewel ik wel vond dat collega K. enigszins moeilijk deed, hoewel deze collega wel toestemde met alles.
Sinds dat overleg is deze specifieke collega heel anders gaan doen tegen mij. Noem het toeval, maar het is wel erg opvallend dat het precies sinds dat overleg is dat deze collega ineens van heel aardig, gezellig en collegiaal, naar kortaf, chagrijnig en stilte overgaat. Er zijn de afgelopen weken erg weinig woorden gewisseld en in het begin voelde ik me er niet fijn onder. Inmiddels weet ik dat ik me er niks van aan moet trekken: het is waarschijnlijk jaloezie. Zo van “shit, waarom ben ik daar zelf nog nooit mee gekomen?!” Mn afdelingshoofd vindt dat als er iemand is die er moeite mee heeft, deze dat tijdens dat overleg kenbaar had moeten maken. En dat vind ik ook. Het is alleen wel jammer dat ik met deze collega aan 1 blok zit, waardoor het nu erg stil en saai is geworden. Ik laat het maar even op zn beloop, kijken of het een gewenningsfase is, of dat er echt meer aan de hand is..
